Het begin is vrij rustig. De renners trekken richting de kust en daar gebeurt doorgaans niet veel. Maar eens voorbij La Spezia verandert het beeld volledig. De weg begint te golven en vanaf daar volgen de beklimmingen elkaar in snel tempo op.

​

Het zijn geen extreem lange klimmen, maar ze zijn wel lastig genoeg om het peloton uit te dunnen. Eerst krijg je een paar kortere hellingen, daarna een langere klim en vervolgens opnieuw een zware inspanning richting de top van de Guaitarola. Dat is een klim van bijna 10 kilometer aan meer dan 6%, en die komt op een moment dat de koers al volop bezig is.

​

Na een technische afdaling richting de kust is het nog lang niet gedaan. In de finale volgen nog twee beklimmingen. De voorlaatste klim is al pittig met een steile slotkilometer, maar het is vooral de laatste die het zal beslissen. Die loopt enkele kilometers omhoog en bevat ook daar weer lastige stukken. Boven is het nog iets meer dan 10 kilometer tot de finish, deels dalend en deels vlak.

​

Dit is typisch zo’n etappe waar het moeilijk is om controle te houden. De combinatie van veel klimwerk in de tweede helft en een niet al te zware aankomst maakt het ideaal voor aanvallers. Renners die vroeg meegaan, kunnen ver geraken, zeker als de ploegen van de klassementsmannen het laten begaan.

​

Toch is het geen dag om te slapen voor het klassement. De wegen zijn smal en technisch en de opeenvolging van inspanningen kan voor verrassingen zorgen. Wie niet oplet of een mindere dag heeft, kan hier tijd verliezen zonder dat er een echte bergetappe nodig is.

​

Alles samen is dit een lastige, nerveuze rit waarin veel mogelijk is. De kans is groot dat een sterke vlucht het haalt. Het parcours is ook selectief genoeg om het verschil te maken als iemand van ver durft te gaan. Wie hier wil winnen moet over echte klimmersbenen beschikken. 

​

Favorieten: Ciccone, O’connor, Caruso