In het begin is het nog vrij eenvoudig. De renners volgen een tijdlang de kust en daar gebeurt normaal niet veel. Maar eens het peloton landinwaarts trekt, verandert alles. In de laatste 60 kilometer stapelen de klimmetjes zich op en krijgen de renners nauwelijks nog tijd om te herstellen.

​

Het gaat dan voortdurend op en af met hellingen van een paar kilometer, maar vooral ook korte, steile stroken die echt pijn doen. Richting Fermo wordt het alleen maar lastiger. Daar volgen nog meerdere inspanningen kort na elkaar, waardoor het peloton helemaal uit elkaar kan vallen.

​

De finale is echt venijnig. In de laatste kilometers zit een stevige klim met stukken boven de 10%, gevolgd door een technisch stuk richting de aankomst. De wegen worden smaller en lopen opnieuw omhoog, hier en daar zelfs over kasseien. 

Het is een dag voor renners die goed zijn op korte, explosieve hellingen en die na een zware rit nog iets over hebben. Ook klassementsrenners moeten hier scherp zijn, want het is perfect mogelijk dat er kleine verschillen ontstaan of dat iemand zich laat verrassen.

​

Het lijkt de ideale dag voor een sterke vlucht, maar het is niet uit te sluiten dat het peloton het onder controle houdt tot diep in de finale. Dit is afhankelijk van de situatie in het klassement en de tactieken van de klassementsploegen op dit punt. Wat wel zeker is, is dat dit zo’n etappe is waarin constant wordt aangevallen en waarin het nooit echt stilvalt. Perfect om naar te kijken, maar lastig om in de hand te houden.

​

Favorieten: Christen, Vingegaard, Bernal