De eerste kilometers lopen nog vrij rustig door de vallei maar al snel trekt de weg licht omhoog en begint het op en af te gaan. In het middenstuk wacht een circuit met twee korte beklimmingen richting Torre en Leontica. Die zijn niet extreem lang maar wel steil genoeg om het tempo hoog te leggen en de koers nerveus te maken. Omdat dit rondje twee keer wordt afgewerkt kan het al vroeg zwaar worden en is het niet vanzelfsprekend dat een vlucht veel ruimte krijgt.

​

Na dat circuit volgt een langere aanloop richting de slotklim maar ook daar blijft het licht oplopen. Echt herstellen zit er dus niet in en dat kan belangrijk zijn voor wat nog komt. De finale wordt namelijk volledig bepaald door de klim naar Carì, 11,7 kilometer aan 7,9%. Die klim is vrij regelmatig en blijft lange tijd rond de 8% hangen, met slechts een kort tussenstuk waar het iets vlakker wordt.

 

Door het korte en compacte karakter van de etappe is het moeilijk om een duidelijk scenario te voorspellen. Als een ploeg het tempo strak houdt kan dit perfect uitmonden in een strijd tussen de klassementsrenners op de slotklim. Tegelijk is het door de beperkte afstand en het lastige middenstuk ook een dag waarop een sterke vlucht het kan halen. Veel zal afhangen van de situatie in het klassement, maar duidelijk is dat dit geen rustige herstart wordt na de rustdag. Waar je toch altijd renners hebben die niet sterk voor de dag komen meteen na zo’n rustdag. 

​

Favorieten: Vingegaard, Gall, Vine