Na een relatief rustige aanloop van een kleine 50 kilometer barst de koers echt open op de Passo Duran. Die klim is 12,1 kilometer lang aan 8,2% en bevat lange stukken die richting 10% gaan. Hier kan het tempo al zo hoog liggen dat het peloton volledig uit elkaar spat en dat sommige renners meteen in de problemen komen.

​

Na de afdaling volgt er amper tijd om te herstellen want via een extra lus gaat het verder over steile wegen richting de volgende obstakels. De combinatie van de klim naar Coi van 5,8 kilometer aan 9,7% en de daaropvolgende Forcella Staulanza zorgt ervoor dat het een opeenvolging wordt van inspanningen zonder echte rust. Dit is het soort terrein waar groepen steeds kleiner worden en waar het verschil in vorm duidelijk zichtbaar wordt.

​

De echte scherprechter ligt nog verderop met de Passo Giau. Die klim van 9,9 kilometer aan 9,3% is een van de zwaarste van deze Giro en komt diep in de etappe. Hier kunnen grote verschillen ontstaan, zeker als er al hard gekoerst is voordien. Wie hier kraakt, komt niet zomaar terug.

​

Daarna volgt nog de Passo Falzarego met 11 kilometer aan 5,3%, wat op papier meevalt maar na zo’n zware inspanning bijzonder lastig kan aanvoelen. De lange afdaling richting Alleghe geeft even ademruimte, maar dat is maar relatief.

​

De finale ligt op de klim naar Piani di Pezzè, goed voor 4,9 kilometer aan 9,7%. Dat is een lastige slotklim met steile stroken waar het verschil opnieuw gemaakt kan worden. Na zo’n zware dag kan hier nog alles verschuiven in het klassement.

​

Dit is een echte koninginnenrit waarin de strijd om het klassement volledig kan ontploffen. Als er ploegen zijn die iets willen forceren, dan is dit het moment om alles op tafel te gooien.

​

Favorieten: Vingegaard, Yates, Arensman