Het grootste deel van de etappe stelt weinig voor. De renners volgen grotendeels de kustlijn en krijgen onderweg slechts een lichte helling voorgeschoteld die geen invloed zal hebben op het koersverloop. Alles wijst erop dat het peloton de situatie onder controle houdt en de koers rustig richting Napels laat verlopen.

​

De finale maakt het echter een stuk interessanter. In de laatste kilometer verandert het karakter van de rit volledig. Na een lange, brede aanloop langs het water duiken de renners een smallere strook op met kasseien. Die loopt licht omhoog en dwingt iedereen om goed gepositioneerd aan die laatste fase te beginnen.

​

Alsof dat nog niet genoeg is, zit er ook een scherpe bocht in de slotfase, waardoor het peloton op een lint wordt getrokken. Vanaf daar gaat het nog enkele honderden meters licht omhoog tot aan de finish op het grote plein in het centrum. Het is geen klassieke vlakke sprint, maar eentje waarin timing en positionering minstens even belangrijk zijn als de snelheid.

​

Daardoor blijft het wel een sprintetappe, maar geen evidente aankomst. Het tempo zal hoog liggen richting de slotkilometer en iedereen wil voorin zitten. Dat zorgt bijna automatisch voor chaos en nervositeit. Wie hier wint, moet niet alleen snel zijn, maar ook het overzicht bewaren in een lastige en technische finale.

​

Favorieten: Milan, Magnier, De Lie