De renners krijgen onderweg meerdere klimmen voorgeschoteld. Al vrij snel na de start ligt de Collada de Sentigosa, een klim van 11,3 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 4,1%. Het is geen moordenaar, maar wel lang genoeg om vroeg in de rit de benen te testen. Daarna volgt de Collada de Toses, een uitgerekte klim van bijna 25 kilometer aan gemiddeld 3,5%. De lengte maakt deze klim vermoeiend, vooral omdat hij in een tempo gereden wordt dat vaak net onder het verzuren ligt. Later op de dag wacht de Alto de la Comella, slechts 4,2 kilometer lang, maar met een gemiddelde van 8% zeker een serieuze opwarmer voor wat nog komt. De slotklim naar Pal is 9,7 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 6,4%. Niet extreem steil, maar door zijn plaats in de rit en de al gemaakte hoogtemeters zal hij zwaar aanvoelen.

​

Of deze etappe uitmondt in een strijd tussen klassementsrenners of juist een dag wordt voor de vluchters, zal sterk afhangen van hoe de grote ploegen zich opstellen. Vroeg in een grote ronde wil men niet altijd de kaarten al volledig op tafel leggen, zeker niet met nog een zware bergetappe de dag erna. Toch kunnen de al gecreëerde verschillen in de tijdrit daags voordien bepaalde klassementsrenners al in het offensief dwingen wat van deze rit een klassementsstrijd kan maken. Krijgen de aanvallers toch voldoende ruimte, dan kunnen ze hier toeslaan. Tegelijk is dit ook een eerste belangrijke dag voor wie mikt op de bergtrui, met meerdere gecategoriseerde beklimmingen valt hier al veel te rapen.

​

De klim naar Pal zal sowieso voor verschillen zorgen, of dat nu tussen klassementsrenners is of tussen de vluchters onderling. Dit is het soort etappe waarin de Vuelta echt tot leven komt: zwaar, onvoorspelbaar, en met meerdere renners en doelen in het spel.

 

Topfavorieten: Caruso, Fortunato, Vingegaard