Tadej Pogacar: De kwetsbare mens achter de schijnbaar onstopbare machine
Tadej Pogacar is het toonbeeld van wielersucces. Viervoudig winnaar van de Tour de France, triomfen in de grootste klassiekers en een status die hem wereldwijd op het hoogste podium plaatst. Maar achter dat ogenschijnlijk onkwetsbare imago schuilt een ander verhaal: dat van een jonge gast die, ondanks zijn uitzonderlijke talent, de mentale tol van het topsport leven voelt.
“Tadej zijn is leuk, maar niet makkelijk”
Die woorden kwamen niet uit de mond van Pogacar zelf, maar van zijn ploegmanager Mauro Gianetti. Ze vatten perfect samen wat het betekent om op dit niveau te leven. Pogacar’s 2025 bestond uit veel gloriemomenten, maar was opnieuw een uitputtingsslag: van de UAE Tour en Strade Bianche tot Luik-Bastenaken-Luik en de Tour. Daarnaast neemt hij het WK, EK en Lombardije er nog eens bij om dit seizoen mee af te sluiten. Elke wedstrijd bracht niet alleen fysieke belasting, maar ook een constante stroom van verwachtingen. De media, de fans, de concurrenten, … iedereen kijkt mee, iedereen verwacht iets.
Hoe meer je wint, hoe hoger de verwachtingen oplopen. Voor een veelwinnaar als Pogacar betekent dat onvermijdelijk een immense druk. Die druk is zwaar, zelfs voor iemand die ogenschijnlijk moeiteloos triomfeert. Want achter de glimlach op het podium en de soepele pedaalslag tijdens de koers, schuilt de harde realiteit van het moderne wielrennen: een leven waarin elk detail wordt gemeten, geanalyseerd en geperfectioneerd. Volgens bondscoach Serge Pauwels is de mentale druk in het moderne peloton groter dan ooit. Alles wordt in cijfers gegoten: slaap, voeding, wattages, hartslag. Die data kunnen het verschil maken tussen winst en verlies, maar vormen tegelijk een mentale valkuil. De intrinsieke drang om te presteren kan ongemerkt omslaan in dwang. Een voortdurend gevoel dat je móét leveren, elke dag opnieuw.
Hints naar een vroegtijdig pensioen
Het is geen toeval dat Pogacar de laatste tijd openlijk praat over een vroegtijdig afscheid. “Ik tel de jaren af tot mijn pensioen,” zei hij recent. Het is een uitspraak die verraste, maar die ook veel zegt over hoe hij zijn carrière beleeft: intens, maar vermoeiend. Hij weet dat hij niet eeuwig kan winnen en dat de mentale belasting soms net zo slopend is als de fysieke strijd op de fiets. Een andere factor die meespeelt is dat Pogacar al een indrukwekkend palmares bij elkaar gereden heeft en dat het stellen van nieuwe doelen steeds moeilijker wordt. Waar vind je nog de honger, als je al herhaaldelijk op het allerhoogste podium hebt gestaan?
De Sloveense wielerkoning bevindt zich op een punt in zijn carrière waarop hij nieuwe prikkels moet vinden. Die zouden kunnen liggen in het najagen van records, het behalen van uitzonderlijke zeges (bv. Alle 5 monumenten, olympisch kampioen, …) of het verkennen van andere soorten wielerwedstrijden, zoals veldrijden of gravel. Daarnaast kan het begeleiden en motiveren van jong talent binnen UAE Team Emirates een bron van voldoening worden.
Welke weg hij ook inslaat, de zoektocht naar frisse uitdagingen zal bepalen hoe lang hij nog op het allerhoogste niveau kan schitteren. Eén ding is zeker: zelfs in de zoektocht naar nieuwe prikkels blijft Pogacar een renner die de koers kleur geeft, waar hij ook verschijnt.
Tijd voor rust
UAE Team Emirates nam een bewuste en verstandige beslissing: Pogacar verschijnt dit jaar niet aan de start van de Vuelta. Niet omdat hij de ambitie mist, maar omdat zijn ploegleiding hem fysiek én mentaal rust wil gunnen. Het is een keuze die niet alleen gericht is op herstel, maar ook op het bewaren van zijn plezier in de koers. Het is een teken dat de ploeg begrijpt dat een renner geen machine is, maar een mens die even moet bijtanken om op topniveau te blijven.
Pogacar geniet momenteel van tijd met vrienden en familie in zijn thuisland Slovenië, al verblijft hij vaak ook in Monaco, waar hij een vaste uitvalsbasis heeft. Daar probeert hij zijn batterijen opnieuw op te laden richting het slot van het seizoen. Op 11 oktober trekt hij definitief de streep onder een loodzwaar seizoen en volgt een welverdiende vakantie. Die periode van rust wordt voor hem meer dan enkel ontspanning, het is een kans om terug te blikken op zijn huidig gevoel op de fiets en om bewuste keuzes te maken met het oog op het komende seizoen.
De mens achter de kampioen
Door toe te geven dat ook hij momenten van twijfel en vermoeidheid kent, laat Pogacar zien dat zelfs de grootste kampioenen niet onkwetsbaar zijn. Die eerlijkheid maakt hem juist sterker en menselijker. Het is een boodschap aan het hele peloton: het is normaal om soms tegen je limiet aan te lopen en nood hebt aan rust. Zo steunt hij onrechtstreeks ook andere wielrenners die met het zelfde gevoel zitten als hem.
Pogacar is geliefd in de wielerwereld, niet alleen om wat hij gewonnen heeft, maar ook om wie hij is. Zijn positieve houding, zijn respect voor de sport en zijn bescheiden manier van omgaan met succes maken hem uniek. Door open te zijn over zijn moeilijke momenten toont hij dat een echte kampioen niet alleen wordt gevormd door overwinningen, maar ook door hoe je met druk en tegenslag weet om te gaan.
Conclusie:
Het verhaal van Pogacar toont hoe zwaar de mentale en fysieke tol van topsport kan zijn, en benadrukt hoe essentieel het is om rust en menselijkheid te bewaren. Het is een les die niet alleen voor hem geldt, maar voor de hele sportwereld. Hopelijk vindt Pogacar de steun en rust die hij nodig heeft, zodat hij met volle teugen kan blijven genieten van zijn wielercarrière.
Bronnen: Sporza, HLN en cyclingnews